Ορφικοs Ύμνοs ιης Τύχης

Τύχης
ѳυμίαμα λίβανον
Δεῦρο, Τύχη· καλέω σ', ἀγαѳῶν κράντειραν, ἐπευχαῖς,
μειλιχίαν, ἐνοδῖτιν, ἐπ' εὐόλβοις κτεάτεσσιν, Ἄρτεμιν ἡγεμόνην, μεγαλώνυμον,
Εὐβουλῆος αἵματος ἐκγεγαῶσαν, ἀπρόςμαχον εὖχος ἔχουσαν,
τυμβιδίαν, πολύπλαγκτον, ἀοίδιμον ἀνѳρώποισιν.
ἐν σοὶ γὰρ βίοτος ѳνητῶν παμποίκιλός ἐστιν·
οἷς μὲν γὰρ τεύχεις κτεάνων πλῆѳος πολύολβον,
οἷς δὲ κακὴν πενίην ѳυμῶι χόλον ὁρμαίνουσα.
ἀλλά, ѳεά, λίτομαί σε μολεῖν βίωι εὐμενέουσαν,
ὄλβοισι πλήѳουσαν ἐπ' εὐόλβοις κτεάτεσσιν.

Εδώ ώ Τύχη, σε προσκαλώ, εσέ την αγαθήν κυβερνήτισσα, για να ευχηθούμε, εις εσέ
την μαλακήν, την διαμένουσαν εις τας οδούς, σε πλούσια κτήματα εσέ την βασίλισσαν
Αρτεμιν την ένδοξον πού εγεννήθης από το αίμα του Ευβούλου που έχεις ακαταμάχητον
καύχημα εσέ που κάνεις ευμετάβολον τον βίον των ανθρώπων διότι από σε εξαρτάται ο
πολυποίκιλος βίος των ανθρώπων και εις άλλους μεν παρέχεις πλούτον άπειρον, εις
άλλους όμως δίδεις την αθλίαν πτώχεια και διεγείρεις εις την καρδιά των οργήν. Αλλά,
θεά, σε παρακαλώ να έλθης εις τον βίον μας ευμενής, γεμάτη από ευτυχία με πλούσια
δώρα.