Ύμνος στην Τύχη

Πολύχρωμη, ποικιλόμορφη, φτεροπόδαρη θεά,

 των θνητών συγκάτοικε, παντοδύναμη Τύχη,

 πώς πρέπει να αποδείξω την ισχύ και τη φύση σου;

 Όσων η λάμψη σού φαίνεται ότι φτάνει ψηλά, τα πομπώδη,

τα γκρεμίζεις στη γη και με νέφος σκοτεινό περιβάλλεις,

ενώ στα ταπεινά και ασήμαντα πολλές φορές δίνεις φτερά

και σε ύψος μέγα, θεά, τα σηκώνεις.

Να σε πούμε Κλωθώ σκοτεινή

ή Ανάγκη που φέρνει γοργά το μοιραίο

ή μήπως Ίριδα, ταχύ των αθάνατων άγγελο;

Γιατί την αρχή και το τέλος των πάντων κατέχεις.

Πολύχροε ποικιλόμορφε πτανόπους θεὰ

θνατοῖς συνομέστιε͵ παγκρατὲς Τύχα͵

πῶς χρὴ τεὰν ἰσχύν τε δεῖξαι καὶ φύσιν;

τὰ μὲν ὑψιφαῆ καὶ σέμν΄ εἰς τεὸν ὄμμα 

ὑπήρικας κατὰ γᾶν νέφος ἀμφιθηκαμένα σκότιον͵

τὰ δὲ φαῦλα καὶ ταπεινὰ πολλάκις πτεροῖς

εἰς ὕψος ἐξάειρας͵ ὦ δαῖμον͵ μέγα.

Πότερόν σε κλῄζωμεν Κλωθὼ κελαινάν͵

ἢ τὰν ταχύποτμον Ἀνάγκαν͵

ἢ τὰν ταχὺν ἄγγελον Ἶριν ἀθανάτων;

πάντων γὰρ ἀρχὰν καὶ τέλος πάντων ἔχεις.